Ο Μεγάλος Απολογισμός της Βιβλιοφιλικής Κοινότητας

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, το feed μας γεμίζει με τα «καλύτερα της χρονιάς». Ωραία γραφήματα, βιβλία, φωτογραφίες και αισθητικές του προηγούμενου χρόνου.

Πάμε όμως να κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς. 

Με τα νεύρα μας, με τις εμμονές μας και με εκείνο το μόνιμο eye roll που έχουμε πάθει από το πολύ scrolling. (Sorry not sorry)

Αυτή ήταν η χρονιά μας, όπως την ζήσαμε εμείς, οι αναγνώστες που αρνούνται να γίνουν NPCs.

 ΤΑ ΚΑΚΑ: Κρατήστε με γιατί θα ουρλιάξω

Αν η χρονιά είχε ένα soundtrack, θα ήταν ο ήχος κάποιου που χτυπάει το κεφάλι του στο γραφείο.

1. Οι  Συγγραφείς που δεν υπάρχουν.

Αυτό το κομμάτι είναι η «καρδιά» του προβλήματος φέτος.

Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή, γιατί η ευγένεια τελείωσε κάπου ανάμεσα στο τρίτο AI-generated εξώφυλλο και το δέκατο «κούφιο» κείμενο που διαβάσαμε φέτος: 

Η λογοτεχνία δεν είναι μια άσκηση βελτιστοποίησης αλγορίθμου. Είναι αίμα, ιδρώτας, ξενύχτια και αγωνία να δημιουργήσεις.

Πλέον, το καταλαβαίνουμε από χιλιόμετρα. 

Κάτι δεν πάει καλά όταν:

 

 Το Bio είναι «αποστειρωμένο»: Μια βιογραφία που μοιάζει γραμμένη από το τμήμα δημοσίων σχέσεων του Παραδείσου.

 Καμία αποτυχία, κανένα ανθρώπινο ψεγάδι, μόνο λέξεις-κλειδιά που στοχεύουν στο SEO.

 

Η Φωτογραφία είναι «πολύ τέλεια»: Αυτά τα πρόσωπα με το δέρμα από πορσελάνη, τον τέλειο φωτισμό και το βλέμμα που δεν εστιάζει πουθενά. Είναι η φωτογραφία ενός ανθρώπου που δεν ανέπνευσε ποτέ, που δεν ένιωσε ποτέ το βάρος ενός βιβλίου στα χέρια του.

(Δεν μιλάω για τα fictional characters)

Δεν μιλάμε πλέον απλώς για τη χρήση του AI ως εργαλείο. Μιλάμε για την κατασκευή ολόκληρων προσωπικοτήτων. 

Συγγραφείς που δεν υπάρχουν, δημιουργημένοι αποκλειστικά για να πείσουν τους αναγνώστες ότι υπάρχει κάποιος πίσω από το προϊόν.

Είναι μια απάτη με ωραίο περιτύλιγμα. Το μάρκετινγκ προσπαθεί να μας πουλήσει ένα «πνευματικό παιδί» που δεν έχει γονιό, παρά μόνο έναν server  που τον δημιουργεί απο το πάτημα ενός κουμπιού..

Το «Παιχνίδι» δεν Πείθει Πλέον

Το πείραμα απέτυχε. Ο αναγνώστης δεν είναι NPC και αυτό πρέπει κάποιοι να το καταλάβετε. Μπορεί στην αρχή να πείστηκε, αλλά πλέον η «πλαστικίλα» βγάζει μάτι. 

Η ανάγκη μας για σύνδεση είναι πιο δυνατή από κάθε αλγόριθμο. 

Ψάχνουμε τον άνθρωπο πίσω από τις σελίδες, με τα λάθη του, τις εμμονές του και την αυθεντική του φωνή.

Συγγνώμη, αλλά το "ΑΙ" δεν  θα γίνει ποτέ Hemingway.

2. Το Σύνδρομο του "Mirror, Mirror"

Συγγραφείς που επιτίθενται σε συναδέλφους τους για να νιώσουν καλύτεροι; Check.

Συγγραφείς που δεν δέχονται ούτε μισή παρατήρηση και θέλουν μόνο θετικά σχόλια; Double check. 

Αν το μόνο feedback που αντέχεις είναι το χειροκρότημα, τότε δεν θες αναγνώστες, αλλά αυλικούς.

Αν αναρωτιέσαι πώς γίνεται κάποιος να έχει επιτυχία και, αντί να τον έχεις ως πρότυπο, να βγάζεις χολή... ε, τι να πεις; 

Προφανώς είναι πιο εύκολο να δηλητηριάζεις το πληκτρολόγιο, παρά να κουνήσεις το δάχτυλό σου για να φτάσεις εκεί που εκείνος ήδη πατάει.

3. Το Θέατρο του Παραλόγου στο Goodreads

 

 Η Στρατιά των Fake Profiles φέτος το τερμάτισε. Το Goodreads και τα social media γέμισαν ξανά με «προφίλ-φαντάσματα» που έχουν έναν και μοναδικό σκοπό: να δηλητηριάσουν τη συζήτηση.

Από τη μία, έχουμε τα πεντάστερα χωρίς ίχνος ουσίας. Καμία παράγραφος με  ανάλυση μόνο με χειροκρότημα,  ένα  5/5 για να ανέβει ο μέσος όρος. 

«Γιάννη (ή όπως αλλιώς σε λένε), σε είδαμε. Σταμάτα. Δεν πείθεις κανέναν».

Από την άλλη, η κατάσταση έγινε επικίνδυνη. 

Fake profiles που ξεπηδούν από το πουθενά, που ούτε καν ένα σωστό ψεύτικο προφίλ δεν ξέρουν να φτιάξουν για να μη τους πάρουμε χαμπάρι, μόνο και μόνο για να εξαπολύσουν προσωπικές επιθέσεις γεμάτες μισογυνισμό, ρατσισμό και κάθε άλλη αηδία που ξεπηδάει από το άδειο τους κεφάλι.

 Είναι το τελευταίο καταφύγιο του αποτυχημένου: να κρύβεται πίσω από μια οθόνη, νομίζοντας ότι το δηλητήριό του θα λερώσει την αξία του άλλου.

 Δεν είναι «κριτική» το να επιτίθεσαι στην ύπαρξη του συγγραφέα ή να προσβάλλεις την ταυτότητα των ηρώων με μίσος. Είναι πρόβλημα. Και το να το προσπερνάμε για να «μη χαλάσουμε το vibe» μας κάνει συνένοχους.

 Η βιβλιοφιλική κοινότητα οφείλει να είναι καταφύγιο, όχι πεδίο βολής για κάθε θρασύδειλο με ψεύτικο username.

4. Οι «Στρατιώτες του DNF»: Κριτική με το ρολόι στο χέρι

Και μετά, έχουμε την ειδική κατηγορία των «Special Forces» του DNF (Did Not Finish).

«Διάβασα μεχρι το 30 τις εκατό, το έκλεισα, 1 αστέρι γιατί είχε χάλια πλοκή».

Συγγνώμη, αλλά WTF;

Ας το μεταφέρουμε σε οποιαδήποτε άλλη τέχνη για να καταλάβουμε τον παραλογισμό: Είναι σαν να φεύγεις από το σινεμά στο πρώτο πεντάλεπτο, πριν καν τελειώσουν τα credits και να βγαίνεις έξω να κάνεις ανάλυση για το plot twist του φινάλε και την ανάπτυξη των χαρακτήρων ενώ δεν την έχεις δει.

(Αρχικά ενημέρωση... Προφανώς, κάποιοι δεν έμαθαν ποτέ τον "άγραφο νόμο" των αναγνωστών: Δεν βάζουμε βαθμολογία σε βιβλίο αν δεν έχουμε διαβάσει τουλάχιστον το 50% και πάνω. Αλλά μάλλον ζητάω πολλά από ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν να "διαβάζουν" είναι το πώς θα στάξουν δηλητήριο πίσω από μια ανώνυμη οθόνη...)

Έχεις κάθε δικαίωμα να παρατήσεις ένα βιβλίο που δεν σου αρέσει. Ο χρόνος μας είναι πολύτιμος. Αλλά το να βγάζεις «πόρισμα» για ολόκληρο το έργο, κατακρεουργώντας τη βαθμολογία του επειδή δεν σε κέρδισε στην εισαγωγή, δεν είναι άποψη.

 Είναι έλλειψη σεβασμού στον κόπο κάποιου και, κυρίως, έλλειψη λογικής.

Note to self: Το DNF είναι δικαίωμα. Η ισοπέδωση με το "έτσι θέλω" είναι απλά αλαζονεία.

5.  Το Σύνδρομο του «Μοναδικού Επαναστάτη» (Pick-me Vibes)

«Θα πω την αλήθεια που ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμά να πει!»

Υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία ατόμων που, μόλις ένα βιβλίο έχει hype, νιώθουν την ακατανίκητη ανάγκη να το ισοπεδώσουν όχι με επιχειρήματα, αλλά με θόρυβο για να κάνουν τη διαφορά. 

Το ότι δεν σου άρεσε ένα δημοφιλές βιβλίο είναι θεμιτό. 

Το να προσπαθείς όμως να ακυρώσεις την εμπειρία χιλιάδων άλλων αναγνωστών μόνο και μόνο για να φανείς «ψαγμένος» και «αντισυστημικός», δεν σε κάνει επαναστάτη. Σε κάνει απλά θορυβώδη..και μάντεψε κάνει μπαμ από μέτρα γιατί το κάνεις.

Το hype, μπρο μου, δεν ακυρώνει το γούστο σου και το ότι δεν σου άρεσε, αλλά ούτε το γούστο σου ακυρώνει το hype.. Χαλάρωσε.

6. Το Παράδοξο του Dark Romance: 

Logic has left the chat

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Με την είσοδο τον dark romance  και taboo βιβλίων στην Ελληνική αγορά φέτος...έγινε το έλα να δεις.

Υπάρχουν οι αναγνώστες που διαβάζουν χρόνια αυτό το είδος που είναι  σε έναν αιώνιο αγώνα για την κατανόησή του και για τον λόγο που γράφεται. 

Αυτοί ήρθαν αυτή τη χρονιά συχνά αντιμέτωποι με εκείνους που, είτε αδιαφορούν να διαβάσουν τα trigger warnings, είτε θεωρούν το περιεχόμενο τόσο "edgy" που βγάζουν αμέσως το "σταυρό στο χέρι" για να δικάσουν.

​Και μετά είμαστε εμείς. Εμείς που κουβαλάμε χίλια τραύματα, για τους οποίους αυτά τα βιβλία αποτέλεσαν έναν ασφαλή χώρο (safe space) να τα διαχειριστούμε, χωρίς να χρειαστεί να πέσουμε πάλι στα ψυχοφάρμακα.

Δεν πάει όμως κατι στραβά μαζί μας, εμείς διαχωρίζουμε την πραγματικότητα από το τι διαβάζουμε και το τι πρέπει να πάρουμε από το εκάστοτε βιβλίο.

 Κάποιοι όμως όχι.

Αλλά μπρο μου κάπου έλεος.

Ανοίγεις ένα βιβλίο. Στην πρώτη σελίδα έχει 50 trigger warnings. Γράφει με κεφαλαία DARK ROMANCE & TABOO.

Το διαβάζεις.

Και μετά… θυμώνεις! Ανεβάζεις οργισμένα stories επειδή το περιεχόμενο ήταν(μαντέψτε) σκοτεινό και taboo.

Είναι σαν να παραγγέλνεις extra καυτερή πίτσα, να βλέπεις τις πιπεριές πάνω, να την τρως και μετά να κάνεις μήνυση στο μαγαζί επειδή κάηκες. 

Η λογική έχει αποχωρήσει προ πολλού από τη συζήτηση. 

Αν δεν αντέχεις τη φωτιά, μην μπαίνεις στην κουζίνα του dark romance. Είναι τόσο απλό.

7. Η Μεγαλύτερη Πληγή: Η «Βολική» Σιωπή

Και φτάνουμε στο πιο σκοτεινό σημείο της χρονιάς. Εκεί που η βιβλιοφιλική κοινότητα χαμηλώνει το βλέμμα.

Όταν έχουμε πραγματικά προβλήματα, αποδεδειγμένες αντιγραφές, ξεκάθαρες λογοκλοπές, ή περιεχόμενο που ξεπερνά τα όρια του προβληματικού σε είδη που δεν το επιτρέπουν, ξαφνικά επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή. 

Ή η ατάκα: «Είναι απλά μυθοπλασία, χαλαρώστε.»

Γιατί; Γιατί «χαλάει το vibe». Γιατί «είμαστε μια παρέα». Αλλά κυρίως, γιατί χαλάει τις συνεργασίες.

Είναι ευκολότερο να κράζεις έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα για ένα ορθογραφικό λάθος, παρά να μιλήσεις για την «ελέφαντα στο δωμάτιο» όταν πρόκειται για μεγάλα ονόματα ή ισχυρά brands. 

Και θέλετε να μιλήσω για το πώς αντιμετωπίζουμε βιβλία από την LGBTQ  κοινότητα ενώ έχουμε άτομα που ανοίκουν στη κοινότητα;

Ή όταν γίνονται επιθέσεις σε άτομα και συγγραφείς πως υπάρχει εκκοφαντική σιωπή γενικώς;

Όχι...δε θελετε να μιλήσω γιατί δε θα μαζεύομαι.

Αυτή η επιλεκτική ηθική είναι που πληγώνει το βιβλίο περισσότερο από κάθε αλγόριθμο AI.

8.«Μα πώς διαβάζεις 100 βιβλία; Δεν έχεις ζωή;»

Και κάπου εδώ, ας μιλήσουμε για το αγαπημένο σπορ των social media: το shaming για τον αριθμό των βιβλίων.

Μόλις κάποιος αναγνώστης ποστάρει ότι διάβασε 50, 80 ή 100+ βιβλία μέσα στη χρονιά, πετάγεται πάντα ο «αστυνόμος του χρόνου» για να κάνει την κλασική ερώτηση: «Μα πώς προλαβαίνεις; Δεν έχεις ζωή;»

Ας το αναλύσουμε λίγο, γιατί η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αδιαβασιά:

Η «ζωή» είναι υποκειμενική: Για κάποιον «ζωή» είναι να βλέπει 4 ώρες Netflix το βράδυ ή να κάνει doomscrolling στο TikTok μέχρι να ματώσουν τα μάτια του. 

Για εμάς, ζωή είναι να ζούμε χίλιες άλλες ζωές μέσα από τις σελίδες.

Προτεραιότητες: Δεν είναι ότι έχουμε περισσότερες ώρες, είναι ότι επιλέγουμε κάποιες να τις δώσουμε εκεί. Στο λεωφορείο, στην αναμονή του γιατρού, αντί για το βραδινό scrolling, εμείς ανοίγουμε ένα βιβλίο.

Η ταχύτητα δεν ακυρώνει την απόλαυση: Το ότι κάποιος διαβάζει γρήγορα δεν σημαίνει ότι δεν «νιώθει». Είναι σαν να λες σε έναν μαραθωνοδρόμο ότι δεν απολαμβάνει τη διαδρομή επειδή τρέχει πιο γρήγορα από σένα που περπατάς.

9. Το «Χρυσό» Βιβλίο: Διαφήμιση, Aesthetics και Τιμές στον Θεό

Δεν μπορούμε να κλείσουμε αυτόν τον απολογισμό χωρίς να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο ξανά (που φοράει designer εξώφυλλο): Το κόστος.

Φέτος, το βιβλίο έγινε , περισσότερο από ποτέ ένα είδος πολυτελείας. Τιμές που ανεβαίνουν κάθε μήνα, λες και το χαρτί είναι φτιαγμένο από φύλλα χρυσού, και εκδόσεις που ποντάρουν τα πάντα στο «φαίνεσθαι».

Το βιβλίο σταμάτησε να αντιμετωπίζεται ως κείμενο και άρχισε να αντιμετωπίζεται ως προϊόν. 

Αν έχει το σωστό εξώφυλλο, τα σωστά sprayed edges και ταιριάζει με το χρώμα της κουβέρτας σου, τότε «πρέπει» να το αγοράσεις.

 Η διαφήμιση δεν σου πουλάει πια μια ιστορία, σου πουλάει ένα lifestyle. Σου πουλάει την εικόνα σου να κρατάς το βιβλίο, όχι την εμπειρία σου να το διαβάζεις.

Φταίμε και εμείς σε αυτό βέβαια από πολλές μεριές.

Ας μιλήσουμε ειλικρινά: 

Οι τιμές έχουν ξεφύγει. Το να είσαι βιβλιοφάγος το 2025 κατάντησε να απαιτεί έναν μικρό προϋπολογισμό κράτους.

 Και το χειρότερο;

 Πολλές φορές πληρώνουμε «χρυσά» τα βιβλία που στο εσωτερικό τους είναι άδεια.

  Πληρώνουμε το hype, πληρώνουμε την καμπάνια του influencer, πληρώνουμε το "special edition" που στην πραγματικότητα είναι το ίδιο μέτριο κείμενο με λίγο γκλίτερ.(Και ας τα γουστάρουμε τα special edition)

Και τέλος...πληρώνουμε το μέτριο μεταφρασμένο που στα ξένα κοστίζει λιγότερο.

Όλη αυτή η υπερ-προβολή δημιουργεί μια ψεύτικη ανάγκη. «Αν δεν το πάρεις τώρα, θα χάσεις το vibe». «Αν δεν έχεις την ακριβή έκδοση, δεν είσαι πραγματικός fan». 

Bullshit.

 Η πραγματική αξία του βιβλίου δεν κρύβεται στις χρυσοτυπίες, αλλά στις σημειώσεις που κρατάς στα περιθώρια και στον τρόπο που σου αλλάζει τη σκέψη.

ΦΕΤΟΣ ΕΙΧΑΜΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ: 

Ευτυχώς, μέσα στο χάος, υπήρξαν οι στιγμές που μας θύμισαν γιατί λατρεύουμε το χαρτί και το μελάνι. Γιατί, παρά τις τιμές και το drama, η καρδιά μας χτυπάει ακόμα ανάμεσα στις σελίδες.

1. Οι «Αθόρυβοι» Influencers (Οι Φάροι μας)

Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, που δεν φωνάζουν για να ακουστούν. Μιλάνε επειδή αγαπάνε το βιβλίο και όχι το views  και τα  likes.

Χωρίς φίλτρα υπερβολής, χωρίς κυνήγι για το επόμενο viral drama, μόνο με καθαρή, κρυστάλλινη αγάπη για την ανάγνωση. Είναι οι άνθρωποι που θα σου προτείνουν έναν θησαυρό και θα νιώσεις ότι μιλάς με φίλο σε ένα ήσυχο βιβλιοπωλείο.

2. Νέες Φωνές Και Φρέσκο Αίμα

Μέσα στην πλημμύρα του χάους και των "copy-paste" ιστοριών, ξεπήδησαν νέοι συγγραφείς που τόλμησαν. Άνθρωποι με φωνή αυθεντική, που δεν φοβήθηκαν να σπάσουν τα tropes, να γράψουν για το σήμερα και να μας κάνουν να νιώσουμε ότι η λογοτεχνία έχει ακόμα μέλλον. Αυτές οι φωνές είναι η ελπίδα μας ενάντια στην "πλαστική" δημιουργία.

3. Podcasts & Δημιουργικότητα χωρίς Όρια

Η χρονιά ανήκε στους δημιουργούς που βγήκαν από το πλαίσιο της φωτογραφίας. Podcasts που ανέλυσαν βιβλία για ώρες, που μας κράτησαν συντροφιά στο αυτοκίνητο ή στις δουλειές του σπιτιού, κάνοντας τη λογοτεχνία κομμάτι της καθημερινής μας συζήτησης.

 Η δημιουργικότητα άνθισε εκεί που υπήρχε ειλικρίνεια και μεράκι.

4.Καινούργιοι Φίλοι: Το "found family" μας. Σας αγαπάμε και ας κλαίμε ολοι μαζί πάνω από σελίδες.

5. Viral αλλά Αυθεντικοί

Ναι, υπάρχουν. Booktokers και Bookstagrammers που είδαν τα νούμερά τους να εκτοξεύονται, που έγιναν viral, που τους έμαθε όλη η κοινότητα, αλλά δεν άλλαξαν ούτε ένα κόμμα στον χαρακτήρα τους.

Είναι αυτοί που:

Ξεκίνησαν από ένα ακατάστατο δωμάτιο γεμάτο βιβλία και παραμένουν εκεί, μιλώντας με το ίδιο πάθος όπως όταν τους έβλεπαν 10 άτομα.

Δεν λύγισαν στο πρώτο δωρεάν βιβλίο που τους έστειλαν, διατηρώντας την κριτική τους σκέψη αιχμηρή ακόμα και σε όλα τα υπόλοιπα βιβλία που ακολούθησαν.

Τους βλέπεις στην οθόνη σου και νιώθεις ότι δεν βλέπεις έναν "content creator", αλλά έναν φίλο που απλά έτυχε να τον ακούνε χιλιάδες.

Απλά τους ξεχωρίζεις μετά από τοσο καιρό που τους παρακολουθείς.

Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η επιτυχία δεν σε κάνει απαραίτητα "δήθεν" και ότι το κοινό αναγνωρίζει και επιβραβεύει την αλήθεια. 

Αν αναρωτιέστε ποιοί είναι θα σας πω πως πρέπει να κοιτάξετε λίγο καλύτερα και θα τους δείτε.

Τους γουστάρουμε, τους στηρίζουμε και τους χρειαζόμαστε.

6. Readathons: 

Διαβάζαμε μέχρι λιποθυμίας, γελούσαμε στις ομαδικές, κουραζόμασταν και νιώθαμε ξανά παιδιά που ανακάλυψαν έναν κρυμμένο θησαυρό.

7.Bookclubs:

Εδώ συνέβη η πραγματική μαγεία. Συζητήσεις που ξεκίνησαν από μια πλοκή και κατέληξαν σε βαθιές εξομολογήσεις. Διαφωνίες που, αντί να μας χωρίσουν, μας έκαναν να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου.

Αυτό είναι το βιβλίο: Μια γέφυρα.

ΤΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 (The Wishlist)

Δεν θέλουμε απλώς να γκρινιάζουμε· θέλουμε να δούμε τα πράγματα να αλλάζουν. Αν το 2025 ήταν η χρονιά της κούρασης, ας είναι το 2026 η χρονιά της αφύπνισης.

Χορηγίες με Ουσία: 

Θέλουμε οι εκδοτικοί να γίνουν πιο επιλεκτικοί. Να δίνονται βιβλία και σε μικρότερους creators που έχουν άποψη, που διαβάζουν πραγματικά τα είδη που δίνονται και που δεν βλέπουν το βιβλίο απλώς ως ένα ακόμα «unboxing». 

Δώστε βήμα στην πολυφωνία.

Διαφήμιση με Ενσυναίσθηση: 

Ζούμε σε δύσκολες εποχές. Η επιθετική διαφήμιση του «αγόρασε, αγόρασε, αγόρασε» χωρίς ίχνος κατανόησης της οικονομικής πραγματικότητας είναι προκλητική. Θέλουμε το marketing να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.

Όχι άλλο "Black Mirror" με Ροζ Συννεφάκια: 

Φτάνει πια με την ωραιοποίηση των πάντων. Θέλουμε να μιλάμε για τα δύσκολα. Για τις λογοκλοπές, για το προβληματικό περιεχόμενο, για την κρίση στα βιβλία 

Η σιωπή για να «μη χαλάσει το vibe» μας κάνει να νιώθουμε πρωταγωνιστές σε ένα δυστοπικό επεισόδιο όπου όλοι χαμογελάνε ενώ όλα καταρρέουν.

Κριτική Σκέψη (ακόμα και στο «πετσόκομμα»): 

Έχεις δικαίωμα να θάψεις ένα βιβλίο. Αλλά κάν' το με επιχειρήματα, με ενσυναίσθηση και με κριτική σκέψη. 

Το να ισοπεδώνεις χωρίς λόγο είναι bullying, όχι κριτική.

Επιλεκτική Κατανάλωση: 

Είναι δική μας ευθύνη. Να γίνουμε πιο παρατηρητικοί στο ποιον ακολουθούμε και τι καταναλώνουμε.

Ας δώσουμε το follow μας σε εκείνους που μας εξελίσσουν και όχι σε εκείνους που απλώς θορυβούν.

Το Ζήτημα των Τιμών: 

Πρέπει να γίνει κάτι. Το βιβλίο δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων. Πρέπει να παραμείνει προσβάσιμο, αλλιώς θα καταλήξουμε μια κοινωνία που θα «βλέπει» βιβλία αλλά δεν θα τα διαβάζει.

Τα υπόλοιπα κακά να πάνε από εκεί που ήρθαν. Έχω κάψει άπειρο φασκόμηλο φέτος.

Η χρονιά αυτή μας κούρασε, μας θύμωσε, αλλά στο τέλος μας άφησε με ένα βιβλίο στο χέρι.

Να θυμάστε:

Τα βιβλία δεν είναι το hype  και τα αστεράκια.

Είναι διάλογος. Και ο διάλογος θέλει θάρρος.

 Αν σε ενόχλησε αυτό το κείμενο, ίσως κάπου ανάμεσα στις γραμμές είδες τον εαυτό σου. Και αυτό είναι η καλύτερη κριτική που θα μπορούσες να μου δώσεις για το 2026. 😉

Με αγάπη (και λίγη χολή),

Το raccoon που αγαπά τα βιβλία λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχει το Goodreads.

 Δεν θα πάψω ποτέ να λέω την άποψη μου, γιατί τουλάχιστον ξέρω πως, έστω για έναν εκεί έξω, αξίζει.