Vampire road story

"Meta, western, blood & poetry – γιατί όχι όλα μαζί;"

Λοιπόν, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Δεν είμαι απλά αναγνώστρια.

Είμαι φανατική των Fever dream και meta βιβλίων. Είμαι εκείνη που παρατηρεί, σημειώνει, σφάζει, αγαπά και ουρλιάζει όταν κάτι τη λιώνει. Και έχω περάσει από δεκάδες meta scripts και βιβλία που ζητούν όχι απλώς feedback, αλλά ψυχανάλυση χαρακτήρα και φλέβα αλήθειας πίσω από τη λέξη.

Άρα ναι. Έχω απαιτήσεις.

Με κεφαλαία. Με τόνους. Και με τα φρύδια σηκωμένα επικριτικά.

Και ήρθε το Vampire Road Story και έκανε το εξής:

Μου έκλεισε το στόμα.

Ξεκίνησα με μια επιφύλαξη. Όταν ένας συγγραφέας έχει σπουδάσει σκηνοθεσία και κινηματογράφο, υπάρχει ο κίνδυνος να γράψει “σαν ταινία”. Όχι σαν ιστορία. Να δώσει εικόνα, αλλά να ξεχάσει το σώμα του λόγου, τη βαθιά σύνδεση.

Αλλά όχι εδώ.

Ο Νίκος Θεοχαρίδης γράφει σαν σκηνοθέτης που πρώτα ερωτεύτηκε τις λέξεις.

Και μετά τις έβαλε να σταθούν με κάδρο.

Από τις πρώτες σελίδες κατάλαβα πως αυτό δεν θα είναι “άλλο ένα”.

Εδώ έχουμε μια ιδιαίτερη γραφή, καμουφλαρισμένη κάτω από τη σκόνη της ερήμου.

Μικρά κεφάλαια-μαχαίρια.

Εικόνες που δεν διαβάζονται–εισβάλλουν.

Χαρακτήρες και πλάσματα που δεν σε χρειάζονται, σε συναρπάζουν.

Και μια πόλη-φάντασμα, η Στερλίν, που δεν είναι απλώς τόπος–είναι ιδέα.

Είναι τραύμα, λύτρωση, εξάρτηση.

Και το ότι θες απεγνωσμένα να φτάσεις εκεί μαζί με τους ήρωες, δείχνει πόσο σε έχει πάρει μέσα του αυτό το κείμενο.

Οι σκηνές; Οι προτάσεις; Οι μεταφορές που σε πετυχαίνουν στα ίσα;

Είναι από τα βιβλία που δεν το διαβάζεις, το ζεις, γιατί δεν σε αφήνει.

Και υπάρχουν σημεία ( θα τα νιώσεις κι εσύ, στο λέω )που θα σταματήσεις και θα πεις:

"Εδώ, φίλε μου, έχουμε κάτι δυνατό. Κάτι που μιλάει στο μέσα μου. Στο σκοτεινό, στο λυρικό, στο λίγο κατεστραμμένο."

Οι σκηνές είναι κινηματογραφικές, ναι.

Αλλά η πένα του Θεοχαρίδη είναι εσωτερική. Δεν περιγράφει απλώς – σκάβει.

Και τα δύο μαζί;

Ένα μεγάλο ΜΠΑΜ.

Το meta apocalyptic western;

Λιώνει στη γλώσσα σαν παράξενο ποτό.

Αναγνωρίσιμο, αλλά αλλόκοτα μεθυστικό.

Το βιβλίο είναι δομημένο με ιδιαίτερη μορφή, και αυτό μου άρεσε. Δεν ακολουθεί τις κλασικές νόρμες. Δεν ενδιαφέρεται να σε “βολέψει”.

Όχι "σε φάση, ορίστε ένα κρυφό easter egg", επειδή είπα πως είμαι meta.

Αλλά μέσα στη δομή του κόσμου, στις παύσεις, στις σιωπές ανάμεσα στα κεφάλαια.

Στο πώς οι χαρακτήρες δεν παίζουν μόνο ρόλους, αλλά γνωρίζουν ότι κάτι μεγαλύτερο τους οδηγεί.

Σου ψιθυρίζουν ότι κάτι συμβαίνει έξω από την ιστορία κι εσύ, ως αναγνώστης που "πιάνει" τα κλειδιά, μένεις άφωνος.

Κάθε επιλογή από την τοποθέτηση των κεφαλαίων μέχρι το ότι το έργο μοιάζει να σχολιάζει το ίδιο του το είδος είναι μια meta αφήγηση από μόνη της.

Το fantasy western γίνεται όχι μόνο σκηνικό, αλλά είδος υπό εξέταση.

Το vampire motif δεν είναι απλώς lore — είναι εργαλείο κοινωνικής ματιάς.

Οι γυναικείοι χαρακτήρες δεν "υπάρχουν" κρατούν την πλοκή απ’ τον λαιμό.

Ο αναγνώστης δεν είναι θεατής είναι συνένοχος.

Έτσι σε αναγκάζει να ζεις εκεί μέσα και να προχωράς.

Και όταν τελειώσει;

Θα θες κι άλλο. Θα θες να το ξαναδιαβάσεις. Να δεις τι σου ξέφυγε.

Αλλά το μεγαλύτερο μήνυμα για μένα ήταν αυτό:

“Η γλώσσα πολλές φορές δεν χρειάζεται ανάπτυξη. Χρειάζεται στόχο. Και εδώ τον πέτυχε.”

Θέλω αυτό το βιβλίο να μεταφραστεί, να ταξιδέψει, να ουρλιάξει σε ξένες αγορές.

Είναι too damn good για να μείνει μόνο εδώ.

Είναι too well written για να το προσπεράσεις.

Και ειλικρινά;

Δεν ξέρω αν πήρα ανάσα διαβάζοντάς το ή αν άφησα την ανάσα μου εκεί.

Και στο τέλος;

Έμεινα μόνη μου να φωνάζω:

"Γιατί δεν είμαι μια νεράιδα με κόκκινα μαλλιά και καραμπίνα στην πλάτη,

να κυνηγάω να βρω τη Στερλίν και να χάνω τον εαυτό μου στην έρημο; Γιατί;"

Θα το βρείτε στις εκδόσεις Πηγή.