Όταν ο συγγραφέας σχολιάζει συγγραφέα. Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ειλικρίνεια και την αξιοπρέπεια.

Υπάρχει ένας άγραφος κώδικας στον κόσμο των συγγραφέων.

Δεν είναι υπάρχει πουθενά, δεν τον διδάσκουν σε σεμινάρια, αλλά τον νιώθεις όταν πιάνεις την πένα σου και δεν την μετατρέπεις σε στιλέτο για να "σκοτώσεις" το έργο ενός άλλου.

Είναι αυτός ο αόρατος κανόνας που σου ψιθυρίζει:

 Όταν σχολιάζεις βιβλία άλλων συγγραφέων, κάν’ το με αλληλεγγύη και σεβασμό. Ακόμα κι αν το βιβλίο δεν σου άρεσε.

Γιατί;

Γιατί όταν αλλάζει η ιδιότητά σου από αναγνώστη σε συγγραφέα, δεν σημαίνει ότι χάνεις τη φωνή σου. Σημαίνει ότι μαθαίνεις να τη χρησιμοποιείς αλλιώς.

Δεν είσαι πια απλώς ένα προφίλ που διαβάζει. Είσαι κι εσύ μέρος του κύκλου. Του κόσμου που κάποτε έκρινες απ’ έξω.

Και μάντεψε!

Ο κόσμος του βιβλίου είναι μικρός.

Πολύ μικρός.

Ένας ψίθυρος γίνεται φήμη. Μια άκομψη ατάκα, ένα “άσχετο” σχόλιο, ένα story με υπονοούμενο… μετατρέπεται σε απόσταση. Σε αποξένωση. 

Σε φήμη που προηγείται του έργου σου. 

Κανείς δεν σου ζητά να πεις ψέματα.

Αλλά όταν μιλάς ως συγγραφέας, δεν εκπροσωπείς μόνο το αναγνωστικό σου ένστικτο. Εκπροσωπείς και τον άνθρωπο που ξέρει πώς είναι να δίνεις τα πάντα σ’ ένα κείμενο, κι απλώς να περιμένεις.

Ένα σχόλιο. Μια αγκαλιά. Μια λέξη.

Μπορεί να έχεις ξεφύγει στο παρελθόν, όπως όλοι μας.

Μπορεί κάποτε, σαν αναγνώστης, να έγραψες μια κριτική εν βρασμώ ψυχής.

Να απογοητεύτηκες, να θύμωσες, να ένιωσες ότι οφείλεις να τα πεις όλα έξω απ’ τα δόντια.

Αλλά όσο αποκτάς εμπειρία, όσο μπαίνεις βαθύτερα στον χώρο, είτε ως αναγνώστης με αναλυτική ματιά, είτε ως συγγραφέας με δημιουργική επίγνωση  καταλαβαίνεις πως:

Η σκληρή κριτική μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά μόνο όταν συνοδεύεται από δομή, επιχειρήματα και πρόθεση εξέλιξης. Όχι πρόθεση αποδόμησης.

Γιατί τώρα πια, όταν μιλάς, δεν είσαι μόνο εκείνος/η που διαβάζει.

Είσαι κι εκείνος/η που γράφει. Που περιμένει να τον/την ακούσουν. Που θέλει να εξελιχθεί.

Και η εικόνα σου δεν διαμορφώνεται μόνο από τα βιβλία που υπογράφεις. Διαμορφώνεται από τον τρόπο που σχολιάζεις τα βιβλία των άλλων.

Κι εδώ, στην Ελλάδα, αυτό είναι σπάνιο.

Το “σε στηρίζω” κρατάει, δυστυχώς, μέχρι να δεις το άλλο βιβλίο να πουλάει λίγο παραπάνω από το δικό σου.

Και ξαφνικά, εκεί που υπήρχε support, έρχεται η σιωπή. Ή ακόμα χειρότερα, το passive aggressive υπονοούμενο, ο “τυχαίος” παραλληλισμός, η μπηχτή με κάλυψη “χιούμορ”.

Και οι αναγνώστες; 

Τα βλέπουν ΟΛΑ.

Αναγνωρίζουν πότε η κριτική είναι ουσιαστική και πότε στάζει φθόνο ντυμένο με δήθεν αντικειμενικότητα.

Πότε έχεις άποψη και πότε έχεις θέμα.

Η επαγγελματική σου ταυτότητα δεν είναι μόνο το εξώφυλλο σου. Είναι και ο τρόπος που μιλάς για τους άλλους.

Αν είσαι συγγραφέας ή θέλεις να γίνεις  φέρσου με τον σεβασμό που θα ήθελες να σου δείξουν.

Δεν χρειάζεται να λες μόνο τα καλά. Χρειάζεται να τα λες σωστά.

Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποια γέφυρα θα χρειαστείς να διασχίσεις αύριο.

Και είναι όμορφο να τη βρεις ακόμα στη θέση της.

🖤 Με επίγνωση, ειλικρίνεια και μια γερή δόση ενσυναίσθησης.

Σοφία