"Μα γράφτηκε από γυναίκα, τι περίμενες;"
Ετοιμάσου. Θα μιλήσουμε για εκείνη την ύπουλη, τοξική, τσιχλόφουσκα μισογυνισμού, που κολλάει στα δόντια της λογοτεχνικής κοινότητας και αρνείται να φύγει, όσο κι αν τρίβουμε με τη βούρτσα της λογικής.
Ξέρεις ποια λέω. Εκείνη που κάνει αναγνώστες, reviewers και συγγραφείς – άντρες, γυναίκες, εξωγήινους, δεν έχει σημασία – να ξεφουρνίζουν την πιο χαριτωμένα μισογύνικη ατάκα που έχει γνωρίσει ποτέ το bookish σύμπαν:
"Μα γράφτηκε από γυναίκα, τι περίμενες;"
Και ακολουθεί πάντα ένα eye-roll, μια συγκαταβατική κίνηση του χεριού ή αν είσαι τυχερός, ένας αναστεναγμός σαν να διάβασαν μόλις το πιο απογοητευτικό cliffhanger της ζωής τους.
Γιατί φυσικά, αν ένα βιβλίο έχει γραφτεί από γυναίκα, τότε αυτομάτως:
Δεν μπορεί να έχει σοβαρό worldbuilding.
Δεν μπορεί να έχει βάθος χαρακτήρων, γιατί σιγά μην ασχολούνται οι γυναίκες με τέτοια.
Δεν μπορεί να έχει περίπλοκη πλοκή, αφού όλοι ξέρουμε ότι το μόνο που τις νοιάζει είναι το romance.
Και φυσικά, ό,τι κι αν γράψουν, θα είναι "αδύναμο", "υπερβολικά συναισθηματικό" ή "γεμάτο περιττές λεπτομέρειες."
Κάποιος να μας σώσει από αυτή την ανυπόφορη ανοησία.
Πάμε για ανάλυση.
1.Αν έχει romance, είναι πρόβλημα
Ας πούμε ότι μια γυναίκα συγγραφέας γράφει fantasy. Τι θα ακούσει;
- "Ωραία ιδέα, αλλά μετά έβαλε romance και το χάλασε."(Συναισθητικά αναίσθητος είσαι;)
- "Είχε potential, αλλά στο τέλος έγινε πολύ γυναικείο."(Πω φίλε, τι είπες τώρα; Ανατρίχιασα. Μιλάμε για εξέλιξη του είδους, όχι αστεία)
- "Αν είχε γράψει άντρας αυτή την ιστορία, θα ήταν πιο σκοτεινή και gritty."
(Όχι άλλο Α-male από τα Lidl please λυπηθείτε τον κόσμο)
-"Πω, καλά τσόντες γράφει αυτή αν είναι δυνατόν"(Πως πάει το Pornhub; Όλα καλά;)
Πρώτον, γιατί ο κόσμος έχει αποφασίσει ότι το romance είναι πρόβλημα; Δεύτερον, γιατί το λένε αυτό μόνο όταν το γράφει γυναίκα;
Γιατί αν ο άντρας συγγραφέας γράψει έναν macho πρωταγωνιστή που βουτάει στη μάχη, λιώνει γυναικείες καρδιές και φιλοσοφεί με την ψυχοσύνθεση ενός τούβλου, είναι character development.
Αν όμως μια γυναίκα βάλει μια δυναμική ηρωίδα που παράλληλα γουστάρει και κανένα φιλί ή sex;
Ξενέρωμα. Ξενέρωμα παντού.
(Έγώ έχω καταλήξει πως το παίζουν απλά πουριτανοί στα σόσιαλ. Φωνάζουν όλοι "ζώνη παρθενιάς χρειάζεστε και τον Jesus" και όταν κλείνει η πόρτα στο σπίτι άλλο σύμπαν...)
Κάποιος να ενημερώσει τους αναγνώστες που κλαίγονται ότι οι μεγαλύτεροι brooding, tortured πρωταγωνιστές όλων των εποχών – τύπου Mr. Darcy, Heathcliff, γράφτηκαν από γυναίκες, και η υστερία συνεχίζεται εδώ και δύο αιώνες.
Female rage πρωταγωνίστριες που σας χρειάζονται, λέω εγώ τώρα...
2.Αν δεν έχει romance, πάλι πρόβλημα
Αλλά ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Αν μια γυναίκα δεν γράψει romance και επικεντρωθεί σε μάχες, στρατηγική και πολιτικές ίντριγκες, τότε το feedback θα είναι:
-"Πολύ καλό… για γυναίκα συγγραφέα."(Spiritual awakening από Temu)
-"Σπάνια βλέπουμε γυναίκες να γράφουν τέτοια ιστορία, μπράβο της."(For the love of God)
-"Είναι λες και γράφτηκε από άντρα, γι' αυτό είναι καλό."(Internet Explorer: ERROR)
Excuse me, τι εννοείς; Από πότε τα γυναικεία μυαλά είναι προγραμματισμένα για YA romance και τίποτα παραπάνω;
Μπάρμπα, έχουμε δει πέντε σεζόν Game of Thrones, έχουμε παίξει Baldur’s Gate και ξέρουμε τι σημαίνει 'στρατηγική' καλύτερα από σένα.
Κάποιος να τους ενημερώσει ότι η Robin Hobb, η Ursula K. Le Guin και η Octavia Butler έχουν γράψει ολόκληρα έπη, αλλά ναι, συνέχισε να το παίζεις έκπληκτος επειδή μια γυναίκα ξέρει να γράφει πολεμική στρατηγική.
3.Η ποιότητα κρίνεται από το φύλο του συγγραφέα, όχι από το γράψιμο
Ας είμαστε ειλικρινείς: Αν ο Tolkien ήταν γυναίκα, σήμερα θα διάβαζες άρθρα τύπου "Γιατί το Lord of the Rings είναι υπερεκτιμημένο."
Ξέρεις πώς το ξέρω; Γιατί ακριβώς αυτό κάνουν στο "Throne of Glass" της Maas, στο "Fourth Wing" της Yarros, στο "Priory of the Orange Tree" της Shannon, στο "The Poppy War" της R.F Kuang και σε κάθε fantasy βιβλίο που τολμάει να είναι γραμμένο από γυναίκα και να πουλάει.
-Αν ένας άντρας γράψει 500 σελίδες exposition και lore: "Wow, τέλειο worldbuilding!"
(Και ας γράφει πέντε σελίδες για το πόσο ιδρώτα χάνει ο πρωταγωνιστής στη μάχη ουρλιάζοντας σαν Ορκ, σκεπτόμενος τα βυζιά της πρωταγωνίστριας που έλαμπαν μια νύχτα στο σκοτάδι και του μιλούσαν. Ναι, έχω διαβάσει κάτι τέτοιο και μίλησα στα βυζιά μου για να δω αν μου απαντήσουν. Μαντέψτε...plot twist εδώ:Τα βυζιά δεν λάμπουν ούτε μιλάνε. Shocking.)
-Αν μια γυναίκα γράψει 500 σελίδες exposition και lore: "Είναι πολύ μεγάλο, έπρεπε να κοπεί."(Ένα πρόβλημα με το μέγεθος υπάρχει και εδώ. Το βλέπετε έτσι; Ή μόνο εγώ;)
- Αν ένας άντρας γράψει χαρακτήρα με τραύματα: "Τι περίπλοκος πρωταγωνιστής!"(Σιγά Shakespeare...)
- Αν μια γυναίκα γράψει χαρακτήρα με τραύματα: "Ugh, το έκανε πολύ μελό."(Μη κολλήσεις τίποτα, πρόσεχε...)
Δεν είναι τυχαίο που γυναίκες συγγραφείς επιλέγουν initials ( V.E. Schwab) ή αντρικά ψευδώνυμα (James Tiptree Jr.), επειδή η βιομηχανία έχει αποφασίσει ότι το κοινό θα πάρει έναν άντρα πιο σοβαρά ή να τις πετάξει στα YA ράφια και κατηγορία επειδή ακριβώς είναι γυναίκες.
Και ας έχουν γράψει οτιδήποτε.
Ξέρετε τι άλλο είναι γυναικεία λογοτεχνία όμως; Τα βιβλία που κρατάνε τις εκδόσεις ζωντανές, γιατί οι γυναίκες αναγνώστριες διαβάζουν και αγοράζουν περισσότερα βιβλία από οποιαδήποτε άλλη πληθυσμιακή ομάδα. Just saying.
4.Οι γυναίκες είναι ο χειρότερος εχθρός ακόμα και για κάποιες γυναίκες.
Κρυφός μισογυνισμός. Ακόμα και αυτός ντρέπεται για εσάς.
Το πιο τραγικό; Δεν είναι μόνο οι άντρες που πετάνε αυτές τις ατάκες.
-"Δεν διαβάζω γυναίκες συγγραφείς, γράφουν μόνο romance και τσόντες."
(Ναι ταπεινό χαμομηλάκι εσύ μη πάθεις και τίποτα...μακριά...του διαβόλου είναι αυτά)
-"Εγώ γράφω σαν άντρας, γι’ αυτό τα βιβλία μου δεν είναι αφελή."(Αφελής είσαι, επειδή προσπαθείς να γράψεις σαν άντρας...just saying)
- "Δεν θέλω female MC, είναι όλες πολύ ανεξάρτητες."(Handmaid's tale θέλεις γλυκιά μου;)
-"Εγω θέλω ο άντρας να είναι brutal αρσενικό παλιάς κοπής όχι σαν αυτούς που γράφουν τώρα"(Υγιείς χαρακτήρες που έχουν την γυναίκα ψηλά και σέβονται τον εαυτό τους δηλαδή. Δε βγάζω άκρη... )
Εντωμεταξύ, ο Geralt of Rivia, ο Aragorn (τους αγαπώ ) είναι κάποιοι απο τους OP χαρακτήρες της ιστορίας των βιβλίων, αλλά ναι, το πρόβλημά μας είναι οι δυνατές ανεξάρτητες γυναίκες.
Όταν το ίδιο το σύστημα σε έχει πείσει ότι για να σε πάρουν στα σοβαρά πρέπει να απορρίψεις οτιδήποτε "γυναικείο" ακόμα και το ιδιο σου το φύλο, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα.
Άρα, τι περιμέναμε;
Περιμέναμε ότι το 2025 δεν θα καθόμασταν ακόμα να εξηγούμε ότι το ταλέντο δεν έχει φύλο.
Περιμέναμε ότι μια γυναίκα συγγραφέας δεν θα έπρεπε να δουλέψει διπλά για να αποδείξει την αξία της.
Περιμέναμε ότι δεν θα χρειάζονταν initials και ψευδώνυμα για να τις διαβάσουν χωρίς προκατάληψη.
Αλλά κυρίως, περιμέναμε να μη χρειαζόταν κάθε φορά που βλέπουμε ένα εξαιρετικό βιβλίο, να ακούμε τη φράση:
"Μα γράφτηκε από γυναίκα, τι περίμενες;"
Ξέρεις τι περιμέναμε; Να ανοίξεις το μυαλό σου.
But I guess that’s too much to ask, huh?
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου