Υπαρξιακό κοκομπλόκο με βιβλία.

Το Χρονικό του Βιβλιοφάγου: Από Ρομαντικό Δράμα σε Υπαρξιακή Καταστροφή 

Διαβάζεις ένα βιβλίο. Μετά άλλο ένα. Και άλλο ένα. Δεν έχει σημασία το είδος—φαντασία, ρομαντικό, θρίλερ, horror fever dream που μοιάζει να γράφτηκε από κάποιον που έβλεπε εφιάλτες υπό την επήρεια καφεΐνης. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: υπαρξιακό κοκομπλόκο μεγατόνων.

Στην αρχή, όλα είναι καλά. Στο fantasy βιβλίο, είσαι ο εκλεκτός μιας προφητείας, πολεμάς σκοτεινές δυνάμεις, φοράς κάπα και πετάς ξόρκια με ύφος «this is my kingdom now». Στο ρομαντικό δράμα, ζεις έναν έρωτα τόσο βαθύ και επικό, που αν σε έβλεπε ο Σαίξπηρ θα έλεγε «ΟΚ, το παρακάνατε».

Και μετά, πιάνεις ένα θρίλερ. Ο δολοφόνος είναι πιο έξυπνος από εσένα, η ατμόσφαιρα σε κάνει να κοιτάς πίσω σου κάθε πέντε λεπτά, και το τηλέφωνο χτυπάει ακριβώς την ώρα που το βιβλίο λέει ότι «ο ήρωας άκουσε ένα ύποπτο ήχο». Αρχίζεις να πιστεύεις ότι σε παρακολουθούν.

Αλλά το αποκορύφωμα έρχεται όταν αποφασίζεις να διαβάσεις horror fever dream. Εκεί που η πραγματικότητα καταρρέει, οι χαρακτήρες παθαίνουν υπαρξιακές κρίσεις, το σπίτι τους έχει περισσότερες διαστάσεις απ’ ό,τι επιτρέπει η φυσική, και κάποια αόρατη οντότητα κάνει whispering ASMR μέσα στους τοίχους.

Το έχω  πάθει  να ξέρετε. 

Και τότε το χάνεις εντελώς.

Ξαφνικά, αρχίζεις να αναρωτιέσαι:

Κι αν ζω μέσα σε ένα βιβλίο κάποιου άλλου;

Κι αν ο συγγραφέας βαρεθεί και με σκοτώσει για character development;

Τι γίνεται αν είμαι κομπάρσος σε ένα love story κάποιου άλλου, και η δική μου πλοκή δεν έχει καν σημασία;

Αν κοιμηθώ, θα ξυπνήσω, ή κάποιος θα κλείσει το βιβλίο και θα τελειώσω εκεί;

Προσπαθείς να το συζητήσεις με φίλους, οι οποίοι, δυστυχώς, δεν διαβάζουν τόσο πολύ όσο εσύ:

«Ρε φίλε, δεν ξέρω, έχω αρχίσει να νιώθω ότι η ζωή μου είναι απλά ένα sub-plot...»

«Μήπως απλά να έβγαινες λίγο έξω;»

«ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝ ΤΟ ΕΞΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ ΤΥΠΟΥ HOUSE OF LEAVES;»

«…Θες να πάρεις μια σοκολάτα;»

Και το πιο περίεργο είναι πως, παρά το υπαρξιακό breakdown, εσύ συνεχίζεις να διαβάζεις.

Γιατί; Γιατί αν είναι να χάσεις το μυαλό σου, τουλάχιστον ας το κάνεις με στυλ. Ας σε βρουν ένα πρωί, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, με ένα φλιτζάνι κρύο καφέ δίπλα σου και ένα βιβλίο ανοιχτό στη σελίδα που λέει: «Και τότε, συνειδητοποίησε την αλήθεια…»